Waterschade

Heb je die foto gezien, op de voorpagina van de krant, vlak na de grote januaristorm? Drie mannen duwen een gloednieuwe BMW R1200RT het strand op. Kleur Biarritzblau metallic (heb ik opgezocht). Op de achtergrond zie je een aangespoelde container met een aantal metalen tonnen ervoor. Verder ligt het strand vol met onduidelijke rommel. Het blijkt om de Engelse zuidkust te gaan en de tonnen bevatten mogelijk chemicaliën dan wel gezichtscrème. In het laatste geval moet het minimaal om gezinsverpakkingen gaan.

Maar al mijn aandacht ging natuurlijk uit naar de motor. Hij was op weg naar Zuid-Afrika, met de MSC Napoli. Waarschijnlijk besteld door een lokale motorrijder die nog een tijdje tussen Biarritzblau en Titansilber heeft getwijfeld. Sandbeige, de derde variant volgens de BMW-site, is namelijk niet om aan te zien. Goede schutkleur als je in de Sahara woont, maar geen kleur waarmee je met goed fatsoen bij een Zuid-Afrikaans terrasje kunt afstappen.

Omdat BMW over een mooi produktie-volg-systeem beschikt, wist de toekomstige eigenaar waarschijnlijk precies wanneer zijn nieuwe motor van de band af rolde. Hij wist ook wanneer de fiets op transport richting Antwerpen werd gezet en wanneer hij op de MSC Napoli het ruime sop koos. En vanaf dat moment kon het niet lang meer duren. Dus poetste de toekomstige bezitter zijn inruilfiets nog eens op en maakte hij alvast een afspraak met de dealer, Speed Bike Klerksdorp (gevestigd aan de Voortrekkersroad te Klerksdorp, bestaat echt).

Maar ja, toen kwam dus die storm er tussen. De Napoli maakte met haar lading van 2400 containers slagzij en het schip werd tot nader order door de bergers op een zandbank gezet. Om erger te voorkomen. Wat ze niet konden voorkomen, was dat een aantal containers met zeker vijftig BMW’s er in overboord sloegen. En nu duwen drie Engelse jutters de motor van onze Zuid-Afrikaanse vriend het strand op. Troost is dat hij het waarschijnlijk niet weet, omdat deze foto in Zuid-Afrika de krant niet gehaald heeft. Niet zo verwonderlijk, ze hebben daar over het algemeen veel erger nieuws. En er wordt vast wel weer een nieuwe besteld, in Beieren.

De mannen die de aangespoelde BMW het strand op duwen, horen de kassa al rinkelen, dat zie je aan hun lachende gezichten. Maar voordat het zover is, kan er nog wel enige tijd overheen gaan. Ze moeten namelijk eerst contact opnemen met Sophia Exelby (telefoonnummer op aanvraag). Sophia is de officiële Receiver of Wreck. Dat klinkt als een tamelijk enge ziekte, maar het is de officiële titel van een overheidsambtenaar die ervoor moet zorgen dat de wettelijke eigenaar (bijvoorbeeld meneer B. te München) gelegenheid krijgt om zijn spullen weer op te halen. Ook zorgt zij dat de vinders schappelijk beloond worden voor hun moeite. In Nederland zou dat worden gedaan door een zogenaamde strandvonder. Als je wat vind op het Nederlandse strand word je door hem geregistreerd als vinder en kun je aanspraak maken op een vinderspremie van 10% van de bruto waarde, met een maximum van € 908 euro.

In Engeland zit er wat meer vrijheid aan het bedrag. Er kan onderhandeld worden. Aan Sophia Exelby dus de schone taak om een vertegenwoordiger van de eigenaar en de jutters samen te brengen én om vast te stellen wat een redelijk vindersloon is. Sophia dient volgens de Engelse wet trouwens ook gewaarschuwd te worden als ergens in Britse wateren een dode walvis drijft. Maar dat lijkt me meer een bijbaantje.
Totdat de eigenaar zich gemeld heeft, mogen de vinders de goederen overigens wel mee naar huis nemen. Dus dan staat er toch een tijdje een gloednieuwe motor in het schuurtje. Altijd leuk. En als de eigenaar niet binnen een jaar komt opdagen, maak je goede kans dat je (een deel van) de goederen mag houden. Maar ik verwacht dat de vertegenwoordigers van het Zuid-Duitse motorimperium het zo ver niet laten komen.
Dat zou de markt maar verpesten, nietwaar? Vijftig nieuwe motoren die ruim onder de prijs worden verkocht.

Ik zie de advertentie op eBay al voor me: “te koop BMW R1200RT, z.g.a.n., zonder papieren, nul kilometer mee gereden, altijd binnen gestaan, met lichte zoutwaterschade”. Meteen bieden toch?

Deze column verscheen eerder in MotoPlus 5/2007

Vakantiekriebels

Al zin in vakantie? Het is er tijd voor. Net zoals in augustus de meeste winterjassen worden verkocht, worden in januari en februari de meeste zomervakanties geboekt. Het zal dan ook niemand verbazen dat in deze periode de motorreisgidsen op de mat ploffen en reisorganisaties hun vernieuwde sites aanprijzen.

In de afgelopen jaren heb ik heel wat trips solo of met vrienden gemaakt, maar ben ik ook regelmatig met een georganiseerde reis mee geweest. Hotels en routes geregeld, gegarandeerd aanspraak ’s avonds en een gevoel van veiligheid-in-de-groep. Hoewel het in geval van pech of nood natuurlijk altijd aankomt op je eigen reisverzekering of EHBO-kennis.

Maar hoe kies je met wie je mee gaat? Prijs is bij motorvakanties meestal niet de belangrijkste factor. De fiets moet een beurt hebben, er moeten verse banden onder en waarschijnlijk is dit een goed moment voor die nieuwe topkoffer. Met andere woorden: duur is het toch al, voordat je ook maar één meter gereden hebt. Dus laten we eens op internet bij een paar aanbieders kijken hoe ze zichzelf aanprijzen, met de vraag of je daardoor over de streep getrokken wordt.

Als eerste Horizon Motor Reizen (www.horizonmotorreizen.nl): overzichtelijke site, waarbij je op verschillende manier bij het reisaanbod kunt komen. Wat zeggen de Horizonners over zichzelf: “Horizon Motor Reizen organiseert motorvakanties voor motorrijders die eens iets anders willen. (..) Alleen of samen met uw partner gebieden ontdekken waar u normaal niet zult komen.” Maar dat is nog niet alles, want “tijdens al onze reizen zijn ontbijt en diner inbegrepen”. Kijk, en dat stelt me dan weer gerust. Niet dat ik had verwacht dat ik elke morgen zelf naar de bakker moest, maar toch… Even samengevat: anders, niet normaal én ontbijt!

Kijken we bij de KNMV (www.knmv.nl). Valt tegen. Een moeilijk toegankelijke site waar je pas via veel omwegen bij het reisaanbod terecht komt. De aanbeveling luidt “samen met motorrijders op pad. Reizen vóór motorrijders gemaakt dóór motorrijders. Mooie locaties in binnen en buitenland”. Tja, ik ging er ook niet van uit dat ze me langs industrieterreinen en raffinaderijen zouden leiden. En om je motorreizen door wandelaars te laten maken, is ook weer zo’n gedoe. Maar mocht je ooit een Nordic Walker met motorhelm op de linkerbaan aantreffen, dan is het waarschijnlijk een route-uitzettende KNMV-er.

Voort naar de Stichting En Route (www.st-enroute.nl), “een stichting zonder winstoogmerk, die zich al heel lang bezig houdt met het organiseren van compleet verzorgde internationale motorreizen. Alle reizen van En Route bieden veel kwaliteit voor een relatief lage prijs.” Ho, stop, een relatief lage prijs, die houden we er in. Moet ook kunnen als je geen winst wilt maken. En Route heeft echter nog meer te bieden: “onze voorkeur gaat uit naar het toeren over kleine, lokale wegen. (..) Er is altijd genoeg tijd om eens van je motor af te stappen en te genieten van de bezienswaardigheden langs de route, een kop koffie of een lekkere lunch”. Die je blijkbaar wel zelf moet betalen, ja, geen winst, dan ook geen gratis koffie!

Als laatste in dit beperkte, doch uiterst representatieve onderzoek That Motortours (www.that.nl). Mooie site, die veel enthousiasme uitstraalt. Bij That gaat het niet alleen om de catering, maar ook om de geestelijke groei. Ik citeer “een motorreis moet in alle opzichten een positieve ervaring zijn”. Even bekruipt me de angst dat iedere tourdag bij That wordt afgesloten met een therapeutisch kringgesprek, waarin je best even mag huilen: “Maarten, die tweede hairpin, heb je daar wel een goed gevoel over?”. Maar gelukkig vermeldt de site daar niets over. That-reizen worden grondig begeleid, staat er verder, door tourguides. “Zij beschikken over veel reiservaring, hebben een grote mate van verantwoordelijkheid- en veiligheidsgevoel en kennen meestal alle ins and outs van het reisgebied”. En dan schijnen ze ook nog hulpvaardig te zijn en gevoel voor humor te hebben. Dan wil ik alleen nog weten of ze kunnen koken en nekmassages geven, en of ze elke avond mijn motor aftanken. In dat geval heeft mijn huwelijk z’n langste tijd gehad. Doe mij maar zo’n tourguide! Nog romantische types ook. “Want”, zo sluit That af, “zij voeren je naar de mooiste plekjes”. Klinkt als je reinste motorextase.

Zo, keuze kunnen maken of ga je eerst bedenken waar je eigenlijk naartoe wil? Waarschijnlijk is dat de beste strategie, uiteindelijk is iedere trip op de motor een feestje. Veel plezier met reizen uitzoeken en alvast een fijne vakantie!

Deze column verscheen eerder in Motoplus 3/2007. Ongetwijfeld zijn de sites sindsdien waanzinnig veel verbeterd!