Frau Schönewald

Het schijnt er aan te komen, het puntenrijbewijs. Samen met nog meer drempels, rekeningrijden, cameratoezicht en 80-km zones. Onderdelen van een pakket maatregelen die het op de weg misschien veiliger, maar niet leuker maken. En ik hoef helemaal geen puntenrijbewijs, want ik heb al strafpunten! Zelf gescoord, in Duitsland, bij Frau Schönewald.

Twee jaar terug, aan het eind van die lange warme zomer, toen ik nog even rubber ging opbranden in de Eifel. Het was op zaterdag, eind september, briljant weer. Ik was voor mijn doen zeer vroeg opgestaan, zat al om zeven uur op de motor en voor half negen aan de koffie, bij de AC bij Weert. Dan is het nog maar een klein stukje snelweg, vervolgens hop, binnendoor, puntje België pakken en voilà, je bent midden in het Eifelse bochtenparadijs. Vossenack, Schmidt, Heimbach, here I come. Nog even rustig door Vossenack sukkelen, tussen de “Denk an unser Kinder” en “Rasen ist out” borden door en dan gas erop. De eerste Eifelbocht, links, rechts, doordraaier, boswachters… Boswachters? En wat doen ze midden op de weg? Mij tot stoppen dwingen, dat was duidelijk. En het feit dat Duitse politieagenten er nog steeds als boswachters uitzien, schijnt zo bepaald te zijn na 1945. Een groot deel van Europa had toen minder prettige associaties bij het zien van een Duitser in blauw of zwart uniform.

Of ik rechtsonder wilde tekenen, 105 km p/u in een 50 km zone, buiten het dorp. En graag cash afrekenen, € 170. Een pinautomaat? In het dorp, dus weer terug rijden en dan tegenover de kerk. De heren zijn zo vriendelijk om zich intussen over mijn rijbewijs te ontfermen. En als ik terugkom? Ja, wel 50 rijden, anders beginnen we weer van voren af aan.

Na het afhandelen van de administratie vlucht ik richting België, angstvallig 10 km onder de aangegeven snelheid rijdend. Twee weken later valt een brief uit Düren op de mat. Van de lokale officier van Justitie, Frau Schönewald. Ik heb vier strafpunten gekregen en een maand rijverbod! Maar omdat het mijn eerste keer is, is ze genadig en mag ik zelf aangeven wanneer het rijverbod in gaat. Binnen de komende vier maanden, dat wel. O ja, en of ik dan wel mijn rijbewijs wil aanbieden om het verbod op aan te tekenen.

Veel gesurfd op het net, want allerlei vragen. Neemt Nederland zo’n rijverbod bijvoorbeeld over? Nee, gold alleen voor Duitsland. Houden ze je rijbewijs een maand vast? Gelukkig niet, als je het komt brengen, mag je het meteen weer meenemen, maar ze gaan er wel Duitse tekst en stempels in zetten. Vooral het laatste lijkt me erg vervelend. Stel, ik word binnen onze landsgrenzen een keer geflitst met een fors te hoge snelheid (is nog niet gebeurd, maar wat niet is…), dan is het moeilijk vol te houden dat ik een oude dame hielp met de boodschappen en dat ik helemaal niet wist dat-ie in z’n één zo hard ging! Zeker niet als in mijn rijbewijs al een Einmonatiges Fahrverbot vermeld staat.

Gelukkig komt er hulp. Uit Burundi, Somalië, Birma en Pakistan. Landen die samen met Duitsland het internationale rijbewijs erkennen. Je weet wel, dat kartonnen boekje dat je voor € 13 bij de ANWB haalt. Als enige lid van de EU ziet Duitsland dit stukje ANWB-huisvlijt nog voor vol aan. Dus heb ik geïnvesteerd. In pasfoto’s, internationaal rijbewijs, en in aangetekend verzenden naar Düren. En in een fraaie brief in het Duits (hoop ik) aan Frau Schönewald, die Blonde van de Bussgeldstelle.
Binnen een week heb ik de papieren weer terug. Frau Schönewald heeft hoogstpersoonlijk mijn Verbotsfrist (want zo heet dat) ingeschreven en er een mooi stempel bij gezet. Ze heeft een rond handschrift, Frau Schönewald, en je kunt zien dat ze graag hoofdletters schrijft, vooral de B. En ze vind het goed, Frau Schönewald, dat ik februari heb voorgesteld als Fuhrerschein-loze maand.. Dat leek me overkomelijk, qua temperatuur en zo.

Binnenkort is dat twee jaar geleden. In het voorjaar, als de Eifel lokt, zijn mijn strafpunten verjaard. Bevriende Duitse motorrijders hebben me afgeraden om in het weekend te gaan. Door de week wordt er niet gecontroleerd, zeggen ze. Dus ik ga voortaan op vrijdag. Veiliger en goedkoper. Frau Schönewald is dan ook gesloten, lees ik in haar brief. Dan heeft ze ATVau.

Deze column verscheen eerder in MotoPlus 3/2006.